X
تبلیغات
کیمیا - شعر
ﺑﺮ زورﻗﯽ ﻃﻼﯾﯽ و زﯾﺒﺎ ﻧﺸﺴﺘه ای

در ﺧﻮاﺑﮭﺎی ﺳﺎﺣﻠﯽ ات ﻏﺮق ﻣﯽ ﺷﻮی

آﺳﻮده روی ﺑﺴﺘﺮی از ﭘﺮﻧﯿﺎن ﺷﻌﺮ

در واژه ھﺎی ﻣﺨﻤﻠﯽ ات ﻏﺮق ﻣﯽ ﺷﻮی

 

اﻣﻮاج ،روی ﺻﻮرت ﺗﻮ دﺳﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ

آرام، ﮔﻮﻧه ھﺎی ﺗﻮ ﻧﻤﻨﺎک ﻣﯽ ﺷﻮد

ﺑﺎ ﺷﻮری ﻣﻼﯾﻢ دﺳﺘﺎن ﻧﺮم آب

اﻧﮕﺎر، زﻧﮕﮭﺎی دﻟﺖ ﭘﺎک ﻣﯽ ﺷﻮد

 

ﺧﻄﯽ ﺳﯿﺎه دور ﻧﮕﺎھﺖ ﮐﺸﯿﺪه ای

-ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﺐ ﮐه ﭘﺮده ﺑه اﺳﺮار ﻣﯽ ﮐﺸﺪ-

ﭼﺸﻤﺎن ﺗﻮ ھﻤﯿﺸه ﻏﻤﯽ ﺟﺎوداﻧه را

ﺑﺎ زﯾﺮﮐﯽ ﺑه ورﻃه ی اﻧﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﺸﺪ

 

دﻧﯿﺎ ھﻤﯿﺸه ﺳﮭﻢ ﺗﻮ را از ﺧﻮﺷﯽ ﮔﺮﻓﺖ

ﺑﺨﺸﯿﺪ ﺳﮭﻢ ﺗﯿﺮﮔﯽ اش را ﺑهﺧﺎک ﺗﻮ

ﺧﻮرﺷﯿﺪ روی آب و زﻣﯿﻦ ﻗﺼه ھﺎ ﻧﻮﺷﺖ

از ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻠﺘﮭﺐ و ﺗﺎﺑﻨﺎک ﺗﻮ

 

دل ﻣﯽ رﺑﻮد وﺳﻌﺖ درﯾﺎی ﺑﻮدﻧﺖ

ھﺮﭼﻨﺪ در ﻧﮕﺎه ﺗﻮ ﺣﺴﯽ ﻏﺮﯾﺐ داﺷﺖ

ﻧﯿﻠﯽ...ﮐﺒﻮد...آﺑﯽ ﻓﯿﺮوزه ای...ﺑﻨﻔﺶ

درﯾﺎ ھﻤﯿﺸه ﻣﻨﻈﺮه ای دﻟﻔﺮﯾﺐ داﺷﺖ

 

ﺑﺮ زورق ﻃﻼﯾﯽ ﺗﻮ آه ﻣﯽ وزﯾﺪ

وﻗﺘﯽ ﮐه ﻧﺎﺧﺪای ﺗﻮ ﻣﻮج ﺳﮑﻮت ﺑﻮد

ﺷﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﻧﺪﯾﺪ وﻟﯽ در دﯾﺎر ﺗﻮ

ھﻤﻮاره ﻋﻤﻖ ﻓﺎﺟﻌه، اوج ﺳﮑﻮت ﺑﻮد....

 

درﯾﺎ ﺑه آﺳﻤﺎن ﺷﺐ آﻏﻮش ﻣﯽ ﮔﺸﻮد

ﻣﯽ رﻓﺖ ﻣﻮج، زﯾﺮ ﻟﺤﺎف ﺳﯿﺎه ﺷﺐ

ﻟﻐﺰﯾﺪ زورﻗﯽ ﺑه دل ﻧﻘﺮه ﮔﻮن ﻣﺎه

دﺳﺘﯽ ﺳﺮود ﺷﻌﺮ ﺗﻮ را در ﭘﻨﺎه ﺷﺐ


شاعر: غزل آرامش

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم مهر 1392ساعت 23:21 توسط نوا |

ای مهربان‌تر از برگ در بوسه‌های باران   

                  بیداری ستاره، در چشم جویباران

آیینه‌ی  نگاهت،   پیوند صبح و  ساحل      

                  لبخند گاهگاهت، صبح ستاره‌باران

بازآ  که   در  هوایت خاموشی  جنونم         

              فریادها برانگیخت از سنگ کوهساران

 ای جویبار جاری! زین سایه برگ مگریز           

          کاین گونه فرصت از کف دادند بی‌شماران

 گفتی به روزگاری مهری نشسته گفتم                                                                               

                  بیرو‌ن نمیتوان کرد حتی به روزگاران

 بیگانگی ز حد رفت، ای آشنا مپرهیز            

          زین عاشق پشیمان سر خیل شرمساران

پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند          

                     دیوار زندگی را زین گونه یادگاران

 وین نغمه‌ی محبت، بعد از من و تو ماند        

                 تا در زمانه باقی‌ست آواز باد و باران


شاعر : محمدرضا شفیعی کدکنی

خواننده: استاد محمدرضا شجریان و همایون شجریان


برچسب‌ها: محمدرضا شفیعی کدکنی, شعر معاصر
+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم مهر 1392ساعت 23:48 توسط نوا |

پوشیده چون جان می روی اندر میان جان من                      سرو  خرامان  منی ای  رونق  بستان  من

چون می روی بی‌من مرو ای جان جان بی‌تن مرو              وز چشم من بیرون مشو ای مشعل تابان من

هفت آسمان را بردرم وز هفت دریا بگذرم                                چون دلبرانه بنگری در جان سرگردان من

تا آمدی اندر برم شد کفر و ایمان چاکرم                                 ای دیدن تو دین من وی روی تو ایمان من

بی پا و سر کردی مرا بی‌خواب و خور کردی مرا                       در پیش یعقوب اندرآ ای یوسف کنعان من

از لطف تو چون جان شدم وز خویشتن پنهان شدم           ای هست تو پنهان شده در هستی پنهان من

گل جامه در از دست تو وی چشم نرگس مست تو                 ای شاخه‌ها آبست تو وی باغ بی‌پایان من

یک لحظه داغم می کشی یک دم به باغم می کشی      پیش چراغم می کشی تا وا شود چشمان من

ای جان پیش از جان‌ها وی کان پیش از کان‌ها                         ای آن بیش از آن‌ها ای آن من ای آن من

چون منزل ما خاک نیست گر تن بریزد باک نیست               اندیشه‌ام افلاک نیست ای وصل تو کیوان من

بر یاد روی ماه من باشد فغان و آه من                               بر بوی شاهنشاه من هر لحظه‌ای حیران من

ای جان چو ذره در هوا تا شد ز خورشیدت جدا                       بی تو چرا باشد چرا ای اصل چارارکان من

ای شه صلاح الدین من ره دان من ره بین من                    ای ای فارغ از تمکین من ای برتر از امکان من

مولانا جلال الدین بلخی 


برچسب‌ها: شعر, مولانا, مولوی, پوشیده چون جان می روی
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم مرداد 1390ساعت 9:53 توسط نوا |

امروز می خواستم شعر بگذارم ولی در جستجوهام به سایتی رسیدم که بسیار زیبا و با سلیقه به معرفی شاعران پرداخته است و در پایین صفحه بیوگرافی شاعر شعر هایی از آن شاعر که به عنوان ترانه تاکنون اجرا شده اند را برای شنیدن گذاشته اند.

نیما یوشیج پیشنهاد می کنم حتما آهنگ مهتاب با صدای لیان انسمبل را بشنوید که اجرای بسیار زیبایی در چهارگاه هست.

سهراب سپهری شعر پشت دریاها را همیشه دوست داشته ام. با صدای محمد اصفهانی بشنوید.

فروغ فرخزاد دیدار تلخ  و عاشقانه با صدای معین هم آهنگ های شنیدنی و خاطره انگیزی هستند. عاشقانه با صدای محمد نوری بسیار آرامبخش است.

احمد شاملو شعر پریا را اولین بار با صدایی بسیار دلنشین شنیده ام و همون اولین بار نصفشو حفظ شدم و واقعا این شعر را دوست دارم. با صدای سهیل نفیسی بشنوید. به نظر من این اجرا از اجرای داریوش خیلی قشنگ تر هست ولی اجرای داریوش را هم بشنوید.

البته شنیدن آهنگ سلیقه ای هستش شاید سبک های دیگری را دوست داشته باشید. همه آهنگ ها در نوع خودشون قشنگن.

امیدوارم دوست داشته باشید.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم خرداد 1390ساعت 11:50 توسط نوا |

روزي ما دوباره كبوترهايمان را پيدا خواهيم كرد

و مهرباني دست زيبائي را خواهد گرفت.

روزي كه كمترين سرود

بوسه است

و هر انسان

براي هر انسان

برادري ست.

روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي.

روزي كه آهنگ هر حرف، زندگي ست

تا من به خاطر آخرين شعر رنج جست و جوي قافيه

نبرم.

روزي كه هر لب ترانه ئيست

تا كمترين سرود، بوسه باشد.

روزي كه تو بيائي، براي هميشه بيائي

و مهرباني با زيبائي يكسان شود.

روزي كه ما دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم . . .

روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند

قفل

افسانه ئيست

و قلب

براي زندگي بس است.

و من آن روز را انتظار مي كشم

حتي روزي

كه ديگر

نباشم.

شعر:احمد شاملو

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم خرداد 1390ساعت 16:10 توسط نوا |

سلام. فکر کردم شاید بهتر باشد اولین پست سال نود را با شعری از حافظ شروع کنم. یکی از غزل های بسیار زیبا و دلنشین این شاعر پر آوازه تقدیم به شما سروران گرامی.امیدوارم لذت ببرید.

من خرابم ز غم یار خراباتی خویش                    می زند غمزه او ناوك غم بر دل ریش

با تو پیوستم و از غیر تو ببرید دلم                      آشنای تو ندارد سر بیگانه و خویش

به عنایت نظری كن كه من دلشده را                  نرود بی مدد لطف تو كاری از پیش

 آخر ای پادشه حسن و ملاحت چه شود             گر لب لعل تو ریزد نمكی بر دل ریش

خرمن صبر من سوخته دل داد به باد                  چشم مست تو كه بگشاد كمین از پس و پیش

 گر چلیپای سرزلف زهم بگشاید                       بس مسلمان كه شود کشته آن كافر كیش

 پس زانو منشین و غم بیهوده مخور                   که ز غم خوردن تو رزق نگردد کم و بیش

چونکه این کوشش بی فایده سودی ندهد           پس میازار دل خود ز غم ای دور اندیش

پرسش حال دل سوخته كن بهر خدا                   نیست از شاه عجب گر بنوازد درویش

 حافظ از نوش لب لعل تو كامی كی یافت             كه نزد بر دل ریشش دو هزاران سرنیش

 

+ نوشته شده در شنبه بیستم فروردین 1390ساعت 23:52 توسط نوا |

فردا شب عید میشه...به همین زودی.دارم فکر می کنم چقدر برای امسال برنامه ریخته بودم ولی تقریبا نصف بیشترش عملی نشد.اگر بخواهم مثبت نگاه بکنم باید بگویم این انگیزه ای می شود برای کارکرد بهتر در سال جدید. در هر حال چه نو بشویم چه نشویم بهار از راه رسیده و طبیعت نو شده پس اگر نو نشویم غفلت از خودمان بوده و حتما بعدها حسرتش را می خوریم. نو شدن فقط در لباس نو و خانه تکانی نیست. نو شدنی که از آن صحبت می کنم نو شدن دل و فکر هست. امیدوارم هم من و هم شما بتوانیم با این دید به استقبال بهار بریم و سال نود شروع دهه ای پر از موفقیت در زندگی همه ما باشد. ترانه ای بهاری تقدیم به شما. امیدوارم در سال جدید به همه آرزوهای خوبتون برسید.

آمد از سر فصل زیبای بهار                 نوبهاران خنده زد بر سبزه زار

عید نوروزی رسید از آسمان               از سفر آمد پرستو نغمه خوان

 باز شد چشم بنفشه بر بهار             زرد و نیلی در کنار چشمه سار

بخت اگر خواب است بیدارش کنید       عاشقانه باز دیدارش کنید

 آمده نوروز در ایران زمین                    خاک ما شد رشک فردوس برین

بوی نارنج و ترنج و عطر بید                  می توان از تربت حافظ شنید

 باز شد چشم بهاران بر خزر                 شد صدف ها خانه در و گهر

دشت ارژن باز هم بیدار شد                 از شقایق دامنش گلنار شد

 قاصدک آمد که مهمان آمده                 بوی نرگس های ایران آمده

خاک من ای قبله گاه عاشقان              نوبهارانت همیشه جاودان

 رود هایت پر خروش و بی قرار              کوه هایت سر بلند و استوار

بند بند ما همه از خاک توست             تار و پود ما ز خاک پاک توست

 آمده نوروز در ایران زمین                    خاک ما شد رشک فردوس برین

بوی نارنج و ترنج و عطر بید                  می توان از تربت حافظ شنید

خون پاک عاشقی در جان ماست        ریشه این عشق در ایران ماست

هموطن نوروز تو پیروز باد                    ای وطن هر روز تو نوروز باد

 هموطن آمد دوباره نوبهار                   شد سراسر خاک ایران لاله زار

شد فلک از باد نوروزی جوان                باز کرده چتری از گل ارغوان

 آسمان برداشت زیر ابروی عشق         پر شده دنیا ز عطر و بوی عشق

بخت اگر خواب است بیدارش کنید        عاشقانه باز دیدارش کنید

 نو بهاران خنده زد بر کوهسار              پونه زاران شد کنار چشمه سار

قطره شبنم به برگ گل چکید               شانه زد باد بهاران زلف بید

 دامن ایران ز گل سرشار شد              ای عزیزان موقع دیدار شد

بعد از این هر روز بهتر روز ما                جاودانه تا ابد نوروز ما

 آمده نوروز در ایران زمین                   خاک ما شد رشک فردوس برین

بوی نارنج و ترنج و عطر بید                 می توان از تربت حافظ شنید

 خون پاک عاشقی در جان ماست       ریشه این عشق در ایران ماست

هموطن نوروز تو پیروز باد                    ای وطن هر روز تو نوروز باد

از این آدرس دانلود کنید.

مجله داستانی چوک شماره هشتم(فروردین ماه)را دانلود کنید.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هشتم اسفند 1389ساعت 16:33 توسط نوا |

در آستانه نوروز شعری پر از تصویر از شادروان فریدون مشیری تقدیم به شما. (عنوان پست انتخابی است)

بر تن خورشید می‌پیچد به ناز
چادر نیلوفری رنگ غروب
تك درختی خشك در پهنای دشت
تشنه می‌ماند در این تنگ غروب
از كبود آسمان‌ها، روشنی
می‌گریزد جانب آفاق دور
در افق بر لاله سرخ شفق
می‌چكد از ابرها باران نور
می‌گشاید دود شب آغوش خویش
زندگی را تنگ می‌گیرد به بر
باد وحشی می‌دود در كوچه‌ها
تیرگی سر می‌كشد از بام و در
شهر می‌خوابد به لالای سكوت
اختران نجواكنان بر بام شب
نرم نرمك باده‌ی مهتاب را
ماه می‌ریزد درون جام شب
نیمه شب ابری به پهنای سپهر
می‌رسد از راه و می‌تازد به ماه
جغد می‌خندد به روی كاج پیر
شاعری می‌ماند و شامی سیاه
دردل تاریك این شب‌های سرد
ای امید نا امیدی‌های من
برق چشمان تو همچون آفتاب
می‌درخشد بر رخ فردای من

+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اسفند 1389ساعت 23:57 توسط نوا |

بیشتر وقت ها وقتی بیرون می روم با اتوبوس به مقصد مورد نظرم می روم. بعضی وقت ها چیزهایی می بینم که برام خیلی جالب هست. شاید اگر این نوشته براتون جالب باشه باز هم به نوشتن این ماجراها در غالب گاه نوشته ادامه بدهم. امروز با خواندن شعری از  شادروان قیصر امین پور یاد یکی از این ماجراهای اتوبوسی افتادم. شعر را در ادامه مطلب بخوانید.

زمان:مرداد۸۹ - موقعیت مکانی: کنار صندلی های کنفرانسی* در راهروی وسط اتوبوس جایی که تنها میله ی موجود برای حفظ تعادل میله ی افقی نزدیک سقف است و ایستادن در این مکان نیاز به داشتن کتف و سربازوی قوی است و من آنروز از شدت شلوغی اتوبوس به ناچار آنجا ایستاده بودم .


*(۴ تا صندلی ای که روبروی هم هست و زن هایی که این مکان را برای نشستن انتخاب می کنند عادت دارند وقتی اینجا می نشینندُ کسانی را که جلویشان نشسته اند و کسانی را که کنارشان ایستاده اند مرتب برانداز کنند و در چشمان آن ها زل بزنند و دنبال کسی می گردند که سر صحبت را با او باز کنند و یک گوش مفت گیر بیاورند و تا آخر مسیر ابراز عقاید کنند. معمولا خیلی ریلکس و راحت می نشینند و تقریبا می شود گفت روی صندلی لم می دهند.)


تکه ای از میله نزدیک سقف نصیب من شده بود تا توان سرشانه ام را محک بزنم و موقع ترمز زدن ناگهانی اتوبوس جلوی پرت شدن خودم را بگیرم. اتوبوس شلوغ بود ولی نه در حدی که دماغ ها به هم گیر کند. یعنی انقدر جا بود که بتوانم دست هایم را جابجا کنم و گاهی میله را با دست دیگرم بگیرم. اتوبوس در ترافیک گیر افتاد. همه پنجره ها باز بود و در گرمای مردادی همه مثل لواشک شده بودند. خوشبختانه اتوبوس آرام حرکت می کرد و می توانستم استراحتی به دست هایم بدهم. برای فرار از نگاه خانمهای کنفرانسی به بیرون چشم دوخته بودم و ماشین ها و مغازه ها را نگاه می کردم. یک پیکان سفید با باربندی که روی آن یک بقچه بزرگ صورتی رنگ با دو وصله آبی روشن بود کنار اتوبوس ما ایستاد . با راننده شش نفر و نصفی آدم تویش نشسته بودند. اون نصفه آدم توجه ام را جلب کرد .دختر بچه سه ساله به نظر می رسید. سرشار از لپ ...موهای فرفری طلایی داشت و یه بلوز قرمز پوشیده بود که جلوش پر از لکه شکلات بود. تو بغل یه آقای مسن (احتمالا پدربزرگش) نشسته بود و یه پسر ۱۰-۱۲ ساله(احتمالا داداشش) کنار دستش نشسته بود و  تکه های کوچک شکلات را دستش می داد. و بچه هم با ولع شكلات ها را مي خورد و دست و صورتش را شكلاتي مي كرد. يك لحظه نگاهش به نگاهم گره خورد با لبخند جوابش را دادم. خانم هاي كنفرانسي مشغول صحبت بودند ولي با ديدن لبخند من بيرون را نگاه كردند.
اتوبوس نرم نرم در كنار پيكان سفيد حركت مي كرد. بچه(اسمش را بگذاريم مينا چون خيلي ظريف و كوچولو بود) ..مينا از شكلات سير شده بود و فعلا حواسش به من بود و در جواب لبخند من غش غش مي خنديد. پدر بزرگش نگاه كرد و وقتي فهميد خطري مينا را تهديد نمي كند اجازه داد كه من و مينا كمي با هم به تنگنايي كه دچارش هستيم بخنديم. هم جاي اون تنگ بود و هم من. وقتي بهانه اي براي خنديدن نباشد تنگناها هم براي آدم سوژه خنده مي شوند. ترافيك باز شد و دوباره دستم را به ميله گرفتم . راه براي پيكان باز شد . با دست آزادم با مينا باي باي كردم. او هم با من باي باي كرد. وقتي پيكان رفت  تازه متوجه شدم كه اين مدت سوژه خانم هاي كنفرانسي و يكي دو تا از لژ نشين ها شده ام.
از نگاه هر كدامشان چيزي خواندم: يكي مي گفت چه بي چشم و رو . يكي از لژ نشين ها گفت: خوشحالي ها ! خجسته.. اون خانم چادري گفت: دوره آخر زمان شده..خدا به خير كنه. يكي هم گفت: چه خله..ولي يكي از كنفرانسي ها كه مشخص بود از درد بي جايي نشسته اينجا و ذاتا كنفرانسي نيست لبخندي از صميميت بر لبش نقش بست.
دوباره به مرحله جديت و حفظ تعادل برگشتم ولي يادمه كه اونروز از شلوغیه اتوبوس عصبي نشدم.

شعر را در ادامه مطلب بخوانید.

 


ادامه متـن...
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم بهمن 1389ساعت 14:54 توسط نوا |

شعری زیبا از شادروان مهدی اخوان ثالث:

ما فاتحان قلعه هاي فخر تاريخيم
شاهدان شهرهاي شوكت هر قرن
ما
يادگار عصمت غمگين اعصاريم
ما
راويان قصه هاي شاد و شيرينيم
قصه هاي آسمان پاك
نور جاري ، آب
سرد تاري ،‌خاك
قصه هاي خوشترين پيغام
از زلال جويبار روشن ايام
قصه هاي بيشه ي انبوه ، پشتش كوه ، پايش نهر
قصه هاي دست گرم دوست در شبهاي سرد شهر


ادامه متـن...
+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم بهمن 1389ساعت 10:45 توسط نوا |

آمدی وه كه چه مشتاق و پريشان بودم
تا برفتي ز برم صورت بی جان بودم
نه فراموشيم از ذكر تو خاموشی بود
كه در انديشه اوصاف تو حيران بودم
بي تو در دامن گلزار نخفتم يك شب
كه نه در باديه ی خارمغيلان بودم
زنده می كرد مرا دم به دم اميد وصال
ورنه دور از نظرت كشته هجران بودم
به تولای تو در آتش محنت چو خليل
گوييا در چمن لاله و ريحان بودم
تا مگر يك نفسم بوی تو آرد دم صبح
همه شب منتظر مرغ سحر خوان بودم 
سعدی از جور فراقت همه روز اين می گفت
عهد بشكستی و من بر سر پيمان بودم

+ نوشته شده در پنجشنبه نهم دی 1389ساعت 12:16 توسط نوا |

چو گلهای سپید صبحگاهی                                                هميشه فكر مي كنم نوازنده چنگ بايد يك دختر زيبا با موهاي بلند و فرفري باشه!
در آغوش سیاهی
شکوفا شو

بیا برخیز و پیراهن رها کن
گره از گیسوان خفته وا کن
فریبا شو
گریزا شو
چو عطر نغمه کز چنگم تراود
بتاب آرام و در ابر هوا شو

به انگشتان سر گیسو نگهدار
نگه در چشم من بگذار و بردار
فروکش کن
نیایش کن
بلور بازوان بربند و واکن
دو پا برهم بزن پایی رها کن

بپر پرواز کن دیوانگی کن
زجمع آشنا بیگانگی کن
چو دود شمع شب از شعله برخیز
گریز گیسوان بر بادها ریز


ادامه متـن...
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم آبان 1389ساعت 12:11 توسط نوا |

همه می پرسند
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلکش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند
که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال
چیست در خلوت خاموش کبوترها
چیست در کوشش بی حاصل موج
چیست در خنده جام
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
نه به این آبی آرام بلند
نه به این خلوت خاموش کبوترها
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پاک شقایق را در سینه کوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را می شنوم
می بینم
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی
تک و تنها به تو می اندیشم
همه وقت
همه جا
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم
تو بدان این را تنها تو بدان
تو بیا
تو بمان با من تنها تو بمان
جای مهتاب، به تاریکی شبها، تو بتاب
من فدای تو به جای همه گلها، تو بخند
اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز
ریسمانی کن از آن موی دراز
تو بگیر
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر، هوا را تو بخوان
تو بمان با من تنها، تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

فریدون مشیری

+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم مهر 1389ساعت 15:45 توسط نوا |

امروز روز بزرگداشت استاد شهریار و روز شعر و ادب پارسی است. شعری از شادروان استاد شهریارانتخاب کرده ام امیدوارم از خواندنش لذت ببرید.

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

عاشق نمی شوی که ببینی چه می کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی رود

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز

صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست

شاهد شو ای شرار محبت که بی غشم

باور مکن که طعنه طوفان روزگار

جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر

با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان

لب میگزد چو غنچه خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب

ای آفتاب دلکش و ماه پری وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی

تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار

این کار تست من همه جور تو می کشم

+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم شهریور 1389ساعت 14:55 توسط نوا |

بگردید، بگردید در این خانه بگردید                                                                                         
در این خانه غریبید، غریبانه بگردید

یکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود
جهان لانه ی او نیست، پی لانه بگردید

یکی ساقی مست است، پس پرده نشسته است
قدح پیش فرستاد که مستانه بگردید

یکی لذت مستی است، نهان زیر لب کیست؟
از این دست بدان دست چو پیمانه بگردید

یکی مرغ غریب است که باغ دل من خورد
به دامش نتوان یافت، پی دانه بگردید

نسیم نفس دوست به من خورد و چه خوشبو است
همین جاست، همین جاست، همه خانه بگردید

نوایی نشنیده است که از خویش رمیده است
به غوغاش مخوانید، خموشانه بگردید

سرشکی که بر آن خاک فشاندیم بن تاک
در این جوش شراب است، به خمخانه بگردید

چه شیرین و چه خوش بوست، کجا خوابگه اوست؟
پی آن گل پرنوش چو پروانه بگردید

بر آن عقل بخندید که عشقش نپسندید
در این حلقه ی زنجیر چو دیوانه بگردید

در این کنج غم آباد نشانش نتوان داد
اگر طالب گنجید، به ویرانه بگردید

کلید در امید، اگر هست شمایید
در این قفل کهن سنگ چو دندانه بگردید

رخ از سایه نهفته است، به افسون که خفته است؟
به خوابش نتوان دید، به افسانه بگردید

تن او به تنم خورد، مرا برد، مرا برد
گرم باز نیاورد، به شکرانه بگردید

شعر: هوشنگ ابتهاج( ه.ا سایه)

آواز : همایون شجریان - آلبوم " با ستاره ها"

+ نوشته شده در سه شنبه دوم شهریور 1389ساعت 19:43 توسط نوا |

ای دل شکايت ها مکن تا نشنود دلدار من                                                                                  
ای دل نمی ترسی مگر از يار بی زنهار من
ای دل مرو در خون من در اشک چون جيحون من
نشنيده ای شب تا سحر آن ناله های زار من

يادت نمی آيد که او می کرد روزی گفت گو
می گفت بس ديگر مکن انديشه گلزار من
اندازه خود را بدان نامی مبر زين گلستان
اين بس نباشد خود تو را کاگه شوی از خار من
گفتم امانم ده به جان خواهم که باشی اين زمان
تو سرده و من سرگران ای ساقی خمار من

خنديد و می گفت ای پسر آری وليک از حد مبر
وانگه چنين می کرد سر کای مست و ای هشيارمن چون لطف ديدم رای او افتادم اندر پای او
گفتم نباشم در جهان گر تو نباشی يار من
گفتا مباش اندر جهان تا روی من بينی عيان
خواهی چنين گم شو چنان در نفی خود دان کارمن گفتم منم در دام تو چون گم شوم بی جام تو
بفروش يک جامم به جان وانگه ببين بازار من

شعر : مولانا

آواز: سالار عقیلی (تصنیف شکایت دل)

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم مرداد 1389ساعت 11:4 توسط نوا |

گاهي اوقات زماني افسوس گذشته را مي خوريم كه ديگر اين افسوس خوردن هيچ ارزشي نداردو هيچ دردي از كسي دوا نمي کند...
بزرگان زيادي در عرصه هاي مختلف هميشه بر گردن ما حق داشته اند و ادب و انسانيت حكم مي كند كه از تمام آنها به جا و به موقع قدرداني كنيم نه زماني كه ديگر دير شده...
استاد محمد نوري ديشب ما را در حالي  تنها گذاشتند كه همچنان طنين صداي ايشان در تار و پود خاطرات ما شنيده مي شد و اينك با رفتنشان زنگاري از نبودشان بر خاطراتمان سنگيني خواهد كرد.
الان كه از اين بزرگوار مي نويسم خودم را ملامت مي كنم كه چرا تا به امروز از ترانه هاي زيباي ايشان در وبلاگم يادي نكرده ام.
تلخ ترين قسمت ماجرا اين است كه اين عدم توجه آنقدر همه گير است كه" استادي چون استاد محمد نوري تا دقايق پاياني زندگي از هيچ بيمه اي برخوردار نبودند و تمامي هزينه هاي درماني را خود ايشان پرداخت نموده اند" (منبع: روزنامه همشهري)
چقدر خوب است كه عادت كنيم قدر عزيزاني كه در حفظ فرهنگ ايراني نقش دارند را بيشتر بدانيم خصوصا در زماني كه در قيد حيات هستند.
براي جبران سهل انگاري خودم در ادامه، متن يكي از ترانه هاي شاد ايشان را قرار داده ام به  اميد اينكه  كه روح اين بزرگوار شاد و آرام باشد..

ادامه متـن...
+ نوشته شده در یکشنبه دهم مرداد 1389ساعت 15:41 توسط نوا |

سمن بويان غبار غم  چو بنشينند   بنشانند         پری رويان قرار از دل  چو بستيزند  بستانند
به  فتراک  جفا   دل‌ها  چو  بربندند    بربندند         ز زلف عنبرين جان‌ها چو بگشايند بفشانند
به عمری يک نفس با ما چو بنشينند برخيزند        نهال شوق  در خاطر  چو  برخيزند  بنشانند
سرشک  گوشه گيران را  چو دريابند  در يابند         رخ  مهر  از  سحرخيزان  نگردانند اگر  دانند
ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند  می‌بارند         ز رويم  راز پنهانی  چو می‌بينند می‌خوانند
دوای درد عاشق را  کسی  کو  سهل  پندارد         ز فکر آنان   که    در تدبير درمانند   در مانند
چو  منصور از  مراد آنان   که بردارند   بر دارند         بدين درگاه حافظ را  چو می‌خوانند می‌رانند
در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند   ناز آرند         که  با اين  درد  اگر   دربند  درمانند  درمانند

شعر : حافظ شیرازی

آواز: استاد محمدرضا شجریان به همراه همایون شجریان

مینیاتور: استاد محمود فرشچیان

+ نوشته شده در پنجشنبه سوم تیر 1389ساعت 13:53 توسط نوا |

شعر های زیادی تا امروز از شادروان فریدون مشیری در وبلاگ قرار دادم. امیدوارم از این شعر زیبا هم لذت ببرید.

 بگذار سر به سینه‌‌ی من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را
شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق
آزار این رمیده‌ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه‌ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته‌جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم آنچنان که اگر ببینمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با مَنَت

تو آسمان آبی و روشنی
من چون کبوتری که پَرَم به هوای تو
یک شب ستاره‌های تو را دانه‌چین کنم
با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب
بیمار خنده‌های تو‌ام بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی گرم‌تر بتاب

+ نوشته شده در دوشنبه سوم خرداد 1389ساعت 16:1 توسط نوا |

نزدیک عید که میشه آدم بیشتر حال و هوای عید را داره تا خود روز نوروز. من که همیشه اینطوری بودم. برای همین ترجیح میدم پست های مربوط به نوروز را اسفند ماه بنویسم.

شعر فورکلوریک زیر ترانه ای هست که بانو سیما بینا اون را اجرا کرده اند. امیدوارم شنیده باشید. از همین الان سال نو را به همه شما عزیزان تبریک میگم  و امیدوارم زندگی به کامتون شیرین باشه.

بیا بیا دلبروک مو قربون تو شم، دنیا دو روزه

بیا مکن شو روز مو خورشید مو صبح نوروزه

دیدی چطو مانند او یک سال برفت، سال نو اومد؟

یکسال چنو تندِ برفت که پندری همی دیروزه

آی بیا که نوروزه دنیا دو روزه

تا عالمی ، جون دلم، چشمم خو ورسوزه

بینه که قد تو کمون و پشت مو قوزه

بیا بیا افتو فرو شد پشت کوه کم کمکک شو شد

بیا که باز سر زد ز کوه ماه همچنو یکهو مهتو شد

بر چه چنی بر چه چنو ایچنو مبو، دلبروک مو

ایجور که می بینی زمونه سال به سال کهنه و نو شد

آی بیا که نوروزه دنیا دو روزه

تا عالمی ، جون دلم، چشمم خو ورسوزه

بینه که قد تو کمون و پشت مو قوزه

بیا بیا با هم برم بند دره، یا چار بالا

مگو صبا دیره صبا ورخه بیا تا برم حالا

در آن دره دور از همه بی همهمه خرم و خندان

دور از شر و شور شره با شرشر او کنم لالا

آی بیا که نوروزه دنیا دو روزه

تا عالمی ، جون دلم، چشمم خو ورسوزه

بینه که قد تو کمون و پشت مو قوزه

نماهنگ این ترانه را در این آدرس ببینید:(بر گرفته از سایت گوناگون)


http://goonagoon.nasseh.ir/files/0058_sima-bina-nowruz.wmv?PHPSESSID=8bfc712d69c8994c5fce0c702bec48fe

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم اسفند 1388ساعت 11:10 توسط نوا |

دلم برای کسی تنگ است

که آفتاب صداقت را به مهمانی گل های باغ می آورد


و گیسوان بلندش را به بادها می داد

و دستهای سپیدش را به آب می بخشید

دلم برای کسی تنگ است

که آن دو نرگس جادو را

به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

دلم برای کسی تنگ است

که همچو کودک معصومی

دلش برای دلم می سوخت

و مهربانی خود را

نثار من می کرد

دلم برای کسی تنگ است

که تا شمال ترین شمال با من رفت

و در جنوب ترین جنوب با من بود

در همه حال

همیشه در همه جا

آه با که بتوان گفت

که بود با من و

پیوسته نیز بی من بود

و کار من ز فراغش فغان و شیون بود

کسی که بی من ماند

کسی که با من نیست

کسی...

دگر کافی ست...


شعر از شادروان حمید مصدق.

حمید مصدق (1318-1377) از شاعران و حقوقدانان برجسته معاصر است . از آثار او می توان به مجموعه شعر های درفش کاویان، آبی خاکستری سیاه، در رهگذار باد، از جدایی ها ، سال های صبوری ، تا رهایی و شیر سرخ را نام برد. شعر بالا از مجموعه " از جدایی ها" انتخاب شده است. روحش شاد.

پ.ن: عنوان پست انتخابی است.

+ نوشته شده در یکشنبه چهارم بهمن 1388ساعت 14:20 توسط نوا |

پشت این نقاب خنده

پشت این نگاه شاد

چهره­ی خموش مرد دیگریست!

مرد دیگری که سال­هایِ سال
در سکوت و انزوای محض
بی­ امیدِ بی­ امیدِ بی­ امید، زیسته

مرد دیگری که پشت این نقاب خنده
هر زمان به هر بهانه
با تمام قلب خود گریسته

مرد دیگری نشسته پشت این نگاه شاد
مرد دیگری که روی شانه­ های خسته­ اش
کوهی از شکنجه­ های نارواست

مرد دیگری که دیدگان او
قصه­ گوی غصه­ های بی­ صداست

پشت این نقاب خنده
بانگ تازیانه می­رسد به گوش
-صبر!
                         
                            صبر!
   
                            صبر!
   
                            صبر!

وز شیارهای سرخ
خونِ تازه می­چکد همیشه
روی گونه ­های این تکیده ­ی خموش

مرد دیگری نشسته
پشت این نقاب خنده
با نگاه غوطه ­ور میان اشک
با دل فشرده در میان مشت
خنجری نشسته در میان سینه
خنجری نشسته در میان پشت

کاش می­شد این نگاه غوطه ­ور میان اشک را
بر جهان دیگری نثار کرد

کاش می­شد این دل فشرده بی­ بهاتر از تمام سکه­ های قلب را
زیر آسمان دیگری قمار کرد

کاش می­شد از میان این ستارگان کور
سوی کهکشان دیگری فرار کرد

با که گویم که درد دیگری­ست
از مصاف خود گریختن
اینهمه شرنگ گونه ­گونه را
مثل آب خوش به کام خویش ریختن؟

ای کرانه­ های جاودانه ناپدید
این شکسته­ ی صبور را
در کجا پناه می­دهید؟

ای شما که دل به گفته­ های من سپرده­اید
مرد دیگری­ست
این که با شما به گفت­و­گوست
مرد دیگری که شعرهای من

بازتاب ناله­ های نارسای اوست!


شعر از شادروان فریدون مشیری

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم مهر 1388ساعت 16:28 توسط نوا |

به  دريايي  در افتادم كه  پايانش  نمي بينم
به دردي مبتلا گشتم كه درمانش نمي بينم
دلا بيزار شو از جان  اگر جانان همي خواهي
كه هر كو شمع جان جويد غم  جانش  نمي بيند
چه جويم بيش از اين گنجي كه سرّ آن نمي دانم
چه پويم بيش از اين راهي كه  پايانش نمي بينم

شعر: عطار نیشابوری

آواز: سالار عقیلی/ آلبوم دریای بی پایان

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم شهریور 1388ساعت 1:55 توسط نوا |

ز خشکسال چه ترسی ؟
که سد بسی بستند
نه در برابر آب ،
که در برابر نور ،
در برابر آواز
و در برابر شور
تو خامشی که بخواند ؟
تو می روی که بماند ؟
که بر نهالک بی برگ ما ترانه بخواند ؟


شعر : شفیعی کدکنی

آواز: سالار عقیلی

متن کامل شعر را در ادامه متن بخوانید:


ادامه متـن...
+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم مرداد 1388ساعت 1:15 توسط نوا |

كلاس دوم دبيرستان كه بودم ، از طرف مدرسه جشني براي دانش آموزان نمونه گرفته بودند، چند نفر مدير و دبير و مسئول آمده بودند ،ساعت ها برايمان حرف هاي تكراري و هميشگي زدند ،همه ي بچه ها هم بدون هيچ توجهي به اين صحبت ها  با همديگه حرف مي زدند ، چون از 10 تا مدرسه، يكجا توي سالن اجتماعات اداره جمع شده بوديم و تعداد بچه ها زياد بود ، كافي بود هر بچه اي به كنار دستي اش راجع به تيپ سخنران كلمه اي بگويد تا سالن پر از هياهو شود. وقتي كاملا خسته و گرسنه شديم  زمان اهداي جوايز رسيد ،  آقايي كه هيچ كس او را به ما معرفي نكرد  پشت تريبون اومد و با صداي متين، با احساس  و آرامي گفت : سلام بچه ها ، يادش به خير ، من هم يك زماني هم سن و سال شما بودم ، من هم از دست معلم هايم جايزه گرفته ام  الان هم مي دونم شما منتظر گرفتن جايزه هاتون هستيد اما قبلش تا از شما پذيرايي مي كنند مي خواهم شعري از پوپك پرورش را بخوانم كه بهتر بتوانم خودم را در جمع شما حس كنم. بعد شعري را برايمان خواند كه تمام سالن را سكوت فراگرفت ،حتي صداي بسته بندي كيك ها هم ديگر شنيده نشد ، شعر معروفي نبود و من براي اينكه بتونم متن شعر را بگيرم بعد از اهداي جوايز همه ي بچه ها ، تا آخر جلسه توي سالن منتظر موندم تا با اون آقا  صحبت كنم و شعر را از ايشون بگيرم. ايشون هم پس از اينكه متوجه شدند من توي مدرسه اي هستم كه برادرزاده شون هم اونجا درس مي خونه گفتند شعر را هفته ي بعد از برادرزاده شون بگيرم چون نسخه ي ديگري از شعر نداشتند.
شعري كه امروز در كيميا مي خوانيد همان شعر است . اميدوارم از خواندنش لذت ببريد.

ادامه متـن...
+ نوشته شده در جمعه نوزدهم تیر 1388ساعت 12:0 توسط نوا |

متن ترانه ای که تقدیم حضورتان می شود ترانه ای است با صدای محمدرضا شجریان و سیاوش کسرایی. شعر زیبای این ترانه از شادروان سیاوش کسرایی است. متن کامل شعر در ادامه مطلب آمده است. امیدوارم لذت ببرید.

به من گفتي که دل دريا کن اي دوست
همه دريا از آن ما کن اي دوست
دلم دريا شد و دادم به دستت
مکش دريا به خون پروا کن اي دوست

کنار چشمه اي بوديم در خواب
تو با جامي ربودي ماه از آب
چو نوشيديم از آن جام گوارا
تو نيلوفر شدي من اشک مهتاب

تن بيشه پر از مهتابه امشب
پلنگ کوه ها در خوابه امشب
به هر شاخي دلي سامان گرفته
دل من در برم بي تابه امشب

منبع: شعرهای ایرانی ( در اینجا می توانید فایل های صوتی این ترانه را دانلود کنید)

پس نوشت: شعر این ترانه از سیاوش کسرایی می باشد که در منبع فوق به اشتباه نام فریدون مشیری را درج کرده است..


ادامه متـن...
+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم خرداد 1388ساعت 12:38 توسط نوا |

شعري كه امروز انتخاب كردم شعري زيبا از غزليات  شادروان مولانا جلال الدين بلخي است. بخشي از اين غزل به صورت تصنيف اجرا شده است. در مورد آهنگساز اطلاعي ندارم.(شك دارم، حسين عليزاده يا محمد جواد ضرابيان) گروه اجرا عبارتند از : تار حسين عليزاده، كمانچه كيهان كلهر، ضرب: همايون شجريان، آواز: محمدرضا و همايون شجريان.
بخش هايي از شعر كه به رنگ تيره تر نوشته شده در اين تصنيف زيبا خوانده شده است.
اين هم از موسيقي جديد وبلاگم:

حیلت رها کن  عاشقا   دیوانه  شو  دیوانه  شو                  و اندر دل آتش  درآ پروانه  شو  پروانه  شو
هم  خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه  کن              وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو
رو سینه را چون سینه ها هفت آب شو از کینه ها            وآنگه  شراب عشق را پیمانه  شو پیمانه  شو
باید  که جمله جان  شوی  تا لایق  جانان  شوی         گر سوی مستان میروی مستانه شو مستانه شو
آن  گوشوار شاهدان  هم صحبت  عارض  شده              آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو
چون  جان تو شد  در هوا  ز افسانه شیرین  ما          فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو
تو   لیله  القبری  برو   تا   لیله  القدری   شوی                  چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو
اندیشهات  جایی  رود و آنگه  تو را  آن جا کشد            ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو
قفلی  بود  میل  و هوا  بنهاده   بر  دل های  ما              مفتاح شو   مفتاح  را  دندانه  شو  دندانه  شو
بنواخت   نور  مصطفی  آن    استن   حنانه   را              کمتر ز  چوبی  نیستی  حنانه  شو  حنانه  شو
گوید  سلیمان  مر  تو را  بشنو  لسان الطیر  را                   دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو
گر چهره  بنماید  صنم  پر شو  از او چون  آینه                 ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو
تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیدق کم تکی            تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو
شکرانه  دادی  عشق را  از  تحفه ها   و  مالها               هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو
یک  مدتی  ارکان بدی یک  مدتی  حیوان  بدی            یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو
ای  ناطقه  بر بام و در تا کی روی در خانه  پر                      نطق زبان را ترک کن بیچانه شو بیچانه شو

مولانا جلالدين محمد بن بهاءالدين محمدبن حسين الخطيبي، معروف به مولوي/مولانا/ملاي روم (بلخ604-قونيه672 قمري) از بزرگ ترين شاعران عارف ايران است .در كودكي به همراه خانواده به قونيه رفت و تا پايان عمر در آنجا به سر برد. وي به مجموعه ي معارف رايج عصر خويش احاطه كامل داشت و تا پيش از ملاقات با عارف بزرگ شمس الدين تبريزي اهل وعظ و منبر بود؛ اما پس از ديدار با شمس در سال 642 قمري به يك باره ترك وعظ و منبر نمود و در سلك مريدان شمس در آمئ و تا پايان عمر شيفته وار به شمس عشق ورزيد.
آثار او عبارتند از : مثنوي معنوي، ديوان غزليات شمس تبريزي، فيه ما فيه ،مجالس سبعه و مكاتيب.

* يك نمونه ي بسيار زيبا از مراعات نظير در اين شعر هست كه فكر مي كنم با دانستن توضيحاتي در مورد آن لذت بيشتري ببريد:
  تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیدق کم تکی             تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو
رخ ، بيدق و فرزين در اينجا مراعات نظير دارند ، هرسه از مهره هاي شطرنج هستند( به ترتيب رخ، سرباز و فيل) توضيح اينكه حركت رخ در شطرنج به صورت مستقيم در خط صاف ، حركت سرباز يك خانه اي ( جز در حركت اول كه مي تواند دو خانه به جلو برود) و حركت فيل يا همان فرزين به صورت مورب (كژ) هست. خب حالا يك بار ديگر اين بيت زيبا را بخوانيد و لذت ببريد.

 *ممنون از آقاي علي عطار نژاد، ايشان در كامنتشان نام آهنگساز را استاد حسين عليزاده نوشته اند.

+ نوشته شده در جمعه سوم آبان 1387ساعت 16:39 توسط نوا |

در برخی از آثار احساس موج می زند به طوری که خيلی آهسته خواننده را تا ساحل آرامش بدرقه می کند. در زير شعری اينچنين از شادروان فريدون مشيری تقديم می گردد:

نخستين نگاهی كه ما را به هم دوخت!

نخستين سلامی كه در جان ما شعله افروخت!

نخستين كلامی، كه دلهای ما را به بوی خوش آشنايی سپرد و

به مهماني عشق برد،


پر از مهر بودي
پور از نور بودم
همه شوق بودي
 همه شور بودم


چه خوش لحظه ها يي كه دزدانه از هم
 نگاهي ربوديم و رازي نهفتيم

چه خوش لحظه هايي كه مي خواهمت را
به شرم و خموشی، نگفتيم و گفتيم !

دو آواي تنهاي سرگشته بوديم ،
رها  در گذر گاه هستي،
 به سوي هم از دورها پر گشوديم.

چه خوش لحظه هايي كه هم را شنيديم
 چه خوش لحظه هايي كه درهم وزيديم

چه خوش لحظه هايي كه در پرده عشق
 چو يك نغمه ي شاد با هم شكفتيم

چه شبها ،چه شبها ،كه همراه حافظ

در آن كهكشانهاي رنگين ،
در آن بي كران هاي سرشار از نرگس و نسترن ياس و نسرين
ز بسياري شوق و شادي نخفتيم


تو  با آن صفاي خدايي،
تو با آن دل و جان سرشار از روشنايي
از اين خاكيان دور بودي

من آن مرغ شيدا در آن باغ بالنده در عطر و رويا

بر آن شاخه هاي فرا رفته تا عالم بي خيالي


چه مغرور بودم 

 چه مغرور بودم


من و تو چه دنياي پهناوري آفريديم
 من و تو به سوي افق هاي نا آشنا پركشيديم

من و تو ندانسته ،دانسته رفتيم ،رفتيم ،رفتيم

چنان شاد، خوش، گرم، پويا كه گفتي به سرمنزل آرزوها رسيديم!

دريغا ،دريغا نديديم
كه دستي در اين آسمانها
چه بر لوح پيشاني ما نوشته است

دريغا،درآن قصه ها وغزل ها نخوانديم
كه آب وگل عشق،با غم سرشته است !

فريب و فسون جهان را

تو كربودي اي دوست ، من كور بودم ........!


از آن روزها –آه - عمري گذشته ست

من و تو دگر گونه گشتيم
دنيا دگر گونه گشته است

در اين روزگاران بي روشنايي
در اين تيره شبهاي غمگين ،كه ديگر

نداني كجايم
ندانم كجايي!


چو با ياد آن روزها مي نشينم
چو  ياد تو را پيش رو مي نشانم

دل جاودان عاشقم را به دنبال آن لحظه ها مي كشانم

سرشكي به همراه اين بيتها ،مي فشانم‌

نخستين نگاهي كه ما را به هم دوخت

نخستين سلامي كه در جان ما شعله افروخت،
نخستين كلامي كه دلهاي ما را

به بوي خوش آشنايي سپرد و به مهماني عشق برد

پراز مهر بودي
پراز نور بودم

 فريدون مشيري (تهران 1379-1305) از مشهور ترين شاعران شعر تغزلي نو است . از دفتر هاي شعر او مي توان به موارد زير اشاره كرد:
تشنه ي طوفان- گناه دريا- مرواريد مهر – آواز آن پرنده ي غمگين –لحظه ها و احساس

+ نوشته شده در سه شنبه شانزدهم مهر 1387ساعت 23:30 توسط نوا |

امروز روز شعر و ادب پارسی است . در این پست به معرفی پدر شعر پارسی شادروان رودکی سمرقندی می پردازم:

ابو عبدالله بن جعفر محمد بن رودکی سمرقندی به سال 269خورشیدی (اواسط قرن سوم) در رودک سمرقند دیده به جهان گشود. تخلص رودکی از نام مولد وی ، رودک آمده است ، هرچند برخی مولفان آورده اند که چون رود (ساز) نیکو می نواخته او را به این نام خوانده اند .
شماره ی اشعار او به بیش از یک ملیون و سیصد هزار می رسد. رودکی در عصر نصربن احمد سامانی می زیسته است و در اشعار خود به مدح وی پرداخته است؛ نیز در اشعارش ابوالفضل بلعمی وزیر را مدح می گوید . بر خلاف آن چه تا کنون شنیده ایم رودکی نابینای مادر زاد نبود بلکه در اواخر عمر در چشمانش میل کشیدند(فرو کردن فلزی گداخته در چشم) و بینایی اش را از دست داد.بر این مسئله دو فرض وجود دارد : یکی معالجه ی آب مروارید و دیگری گرویدن نصربن احمد و بلعمی به کیش اسمائیلی است؛ از آن جا که رودکی با آن وزیر پیوستگی تام داشته و با او هم عقیده بوده است، به عنوان مجازات او را کور کرده اند و در زمان انجام این عمل ستون فقراتش نیز شکست و آزار ها دید.
رودکی آوازی خوش و صدایی دلکش داشت و به سبب آواز در مطربی افتاد و از ابو العبیک بختیار که در آن صفت صاحب اختیار بود بربط (عود) بیاموخت و در آن ماهر شد.مطربی در آن زمان از مشاغل بزرگ بوده و داننده ی این هنر را جزو هنرمندان زمانه می شمردند.
رودکی بسیار باهوش بود ، درهشت سالگی قرآن را به طور کامل حفظ کرد و سرودن شعر را آغاز کرد ، دستی در عروض داشته و در این علم استاد ماهر بوده است و وزن ترانه یا رباعی از ابتکارات و اختراعات اوست . در اشعار او بسیار به اندیشه های حکیمان بر می خوریم و به همین جهت است که پیشینیان نام او را حکیم رودکی نوشته اند. رودکی از دولت شعر توانگر شده بود ، ثروت و نعمت او به حد کمال رسید چنان که گویند او را دویست غلام بود...
در پایان عمر به یاد جوانی اشعاری سوزناک و شور انگیز یروده است که شاید به سبب سختی ها و کور شدن و رانده شدن از دربار نصربن احمد بوده باشد.
این شاعر بزرگوار به سال 329 خورشیدی (اوایل قرن چهارم) در رودک در گذشت . مزار وی در پشت بوستان پنج رودک واقع شده است.

شعر زیر یکی از معروف ترین اشعار رودکی است که به سفر او از رودک سمرقند به بخارا اشاره دارد. پس از او شاعرانی چون حافظ، سنایی غزنوی و مولانا ، غزل هایی با همین وزن و قافیه سروده اند :

حافظ: سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی          دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی ...

سنایی: خسرو از مازندران آید همی                         یا مسیح از آسمان آید همی
            یا ز بحر مصلحت روح الامین                         سوی دنیا زان جهان آید همی...

مولانا: بوی باغ و گلستان آید همی                           بوی یار مهربان آید همی
               از نثار گوهر یارم مرا                                 آب دریا تا میان آید همی ...

با بخشی از این غزل زیبا که به صورت تصنیفی با صدای خانم مرضیه و شادروان غلامحسین بنان و با آهنگسازی روح ا... خالقی به عرصه ی موسیقی ارائه شده آشنا هستیم. این بخش از شعر را با رنگی تیره تر مشخص کرده ام .

بوی  جوی مولیان آید همی                    یاد   یار  مهربان   آید  همی
ریگ  آموی و  درشتی راه  او                     زیر  پایم   پرنیان   آید   همی
آب جیحون ازنشاط روی دوست                    خنگ ما را  تا میان  آید همی
اسب ،    ما  را  زآرزوی   روی  او                    زیر ران جولان کنان  آید  همی
از که جوییم وصل او  کز  هر  سوی                 می  نفیر  عاشقان   آید   همی
ای بخارا    شاد باش    و   دیرزی                   میر زی تو  شادمان آید  همی
میر  ماه است  و  بخارا   آسمان                  ماه  سوی  آسمان   آید  همی
میر سرو است و بخارا بوستان                   سرو سوی بوستان  آید  همی

آفرین و مدح سود آید همی                      گر به گنج اندر زیان  آید همی

 

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387ساعت 10:19 توسط نوا |

 

این شعر یکی از مثنوی های حافظ هستش که خیلی دوسش دارم.آقای فرامرز اصلانی بخشی از این شعر زیبا را در یکی از کارهاشون خوانده اند که اون بخش را در ادامه ی مطلب گذاشتم.امیدوارم لذت ببرید.

الا اي آهوي وحشي كجايي
مرا با توست چندين آشنايي
دو تنها دو سرگردان بي كس
دد و دامت كمين از پيش و ازپس
بيا تا حال يكدگر بدانيم
مراد هم بجوييم ار توانيم
كه مي بينم كه اين دشت مشوش
چراگاهي ندارد خرم و خوش
كه خواهد شد بگوييد اي رفيقان
رفيق بي كسان يار غريبان
مگر خضر مبارك پي در آيد
ز يمن همتش كاري گشايد
مگر وقت وفا پروردن آمد
كه فالم لاتذرني فردا آمد
چنينم هست ياد از پير دانا
فراموشم نشد هرگز همانا
كه روزي رهروي در سرزميني
به لطفش گفت رندي ره نشيني
كه اي سالك چه در انبانه داري
بيا دامي بنه گر دانه داري
جوابش داد گفتا دام دارم
ولي سيمرغ مي بايد شكارم
بگفتا چون به دست آري نشانش
كه از ما بي نشان است آشيانش
چو آن سرو روان شد كارواني
چو شاخ سرو مي كن ديده باني
مده جام مي و پاي گل از دست
ولي غافل مباش از دهر سرمست
لب سرچشمه اي و طرف جوئي
نم اشكي و با خود گفت و گويي
نياز من چه وزن آرد بدين ساز
كه خورشيد غني شد كيسه پرواز
به ياد رفتگان و دوستداران
موافق گرد با ابر بهاران
چنان بي رحم زد تيغ جدايي
كه گويي خود نبودست آشنايي
چو نالان آمدت آب روان پيش
مدد بخشش ز آب ديده خويش
نكرد آن همدم ديرين مدارا
مسلمانان مسلمانان خدارا
مگر خضر مبارك پي تواند
كه اين تنها بدان تنها رساند
تو گوهر بين و از خر مهره بگذر
ز طرزي كان نگردد شهره بگذر
چو من ماهي كلك آرم به تحرير
تو از نون والقلم مي پرس تفسير
روان را با خرد در هم سرشتم
وز آن تخمي كه حاصل بود كشتم
فرح بخشي در اين تركيب پيداست
كه نغز شعر و مغز جان اجزاست
بيا وز نكهت اين طيب اميد
مشام جان معطر ساز جاويد
كه اين نافه ز چين جيب حور است
نه آن آهو كه از مردم نفورست
رفيقان قدر يكديگر بدانيد
چو معلوم است شرح از بر مخوانيد
مقالات نصيحت گو همين است
كه سنگ انداز هجران در كمين است 
 


ادامه متـن...
+ نوشته شده در پنجشنبه دهم مرداد 1387ساعت 13:19 توسط نوا |

 

گاهى  اوقات زمانی كه يك شعر زيبا يا داستانى اثر گذار مي خوانم با خود مي انديشم كه نويسنده چگونه از ابتدا، داستان يا شعر را طورى پرداخته كه گويى ازچگونگى پايان آن از پيش آگاه بوده است !!! يك نمونه ى كامل از اين گفته شعر" مرگ قو" نوشته ى  مهدى حميدى شيرازى است كه در زير مى خوانيد.

شنيدم   كه   چون   قوى   زيبا    بميرد                فريبنده     زاد    و    فريبا     بميرد
شب مرگ ،  تنها ،  نشيند  به   موجى                رود  گوشه اى  دور  و  تنها   بميرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن  شب                 كه  خود  در ميان  غزل ها   بميرد
گروهى    بر آنند   كاين    مرغ     شيدا                 كجا  عاشقي   كرد  ،  آنجا  بميرد
شب مرگ  ،   از بيم   ،   آنجا    شتابد                 كه  از مرگ   غافل  شود  تا  بميرد
من  اين  نكته   گيرم  كه    باور   نكردم                 نديدم  كه  قويى  به  صحرا   بميرد
چو    روزى   ز     آغوش   دريا     بر آمد                 شبى هم  در   آغوش  دريا  بميرد
تو   درياى   من   بودى ، آغوش   وا  كن                 كه مي خواهد اين  قوى زيبا بميرد

* مهدى حميدى  (شيراز1293-تهران1365) از بزرگترين شاعران كلاسيك عصر ماست. از آثار اوست : شكوفه ها ،پس از يك سال ، سال هاي سياه ، اشك معشوق ، فنون شعر و كالبد هاى پولادين آن(گزيده اشعار).

+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر 1387ساعت 17:51 توسط نوا |

 

سینه ام  ز  آتش دل در غم  جانانه  بسوخت

                                                         آتشی   بود در این خانه  كه  كاشانه   بسوخت

تنم    از    واسطه ی   دوری    دلبر   بگداخت

                                                          جانم   از   آتش   مهر    رخ   جانانه    بسوخت

هر  كه   زنجیر   سر   زلف   پری روی   تو دید

                                                          شد  پریشان  و  دلش   بر من  دیوانه  بسوخت

سوز دل بین كه ز بس آتش اشكم ، دل شمع

                                                          دوش  بر من   ز  سر مهر   چو   پروانه  بسوخت

چون  پیاله دلم  از  توبه  كه  كردم    بشكست

                                                           همچو  لاله جگرم  بی  می  و  پیمانه  بسوخت

ماجرا   كم كن  و   بازا   كه  مرا  مردم    چشم

                                                        خرقه  از سر  به  در آورد  و  به  شكرانه  بسوخت

آشنایی  نه غریب  است  كه دل سوز من است

                                                          چون  من از  خویش  برفتم  دل  بیگانه  بسوخت

خرقه ی     زهد      مرا   آب     خرابات      ببرد

                                                        خانه ی   عقل   مرا   آتش   می  خانه   بسوخت

ترك  افسانه  بگو   حافظ   و   می  نوش   دمی

                                                        كه  نخفتیم  شب  و  شمع  به  افسانه  بسوخت

+ نوشته شده در جمعه سوم خرداد 1387ساعت 19:29 توسط نوا |